کاش خانه من و تو آنجا بود... آنجايي که هنوز خدا ميان مردم ارزش داشت. «قسم» معني خود را از دست نداده بود و پيمان شکستني نبود.
کاش خانه من و تو يک اتاق کوچک خيلي قديمي بود که حتي وقتي باران مي‌آمد از سقفش آب مي‌چکيد. کاش زمستانها از شدت فقر وسيله گرمايي نداشتيم و تابستانها از گرماي طاقت‌فرسا رنج مي‌بريديم ولي....
کاش خانه من و تو اصلا خانه نبود، يک چادر صحرايي بود و من و تو مثل دو آدم آواره هر روز آن را يک جا برپا مي‌کرديم. کاش من و تو هيچ چيز نداشتيم... ولي ...
کاش هر روز صبح، وقتي خورشيد در آسمان به مردم لبخند مي‌زد، تو خوشبختي مرا در سکه‌هاي زر نمي‌ديدي و بخاطر تهيه اموال دنيا، مرا در خانه سلطنتيمان تنها نمي‌گذاشتي؟ تو که قبول کرده بودي، مهريه من صداقت و صفا و صميميت باشد، چرا ريا را به خانه‌مان آوردي؟
مي‌گفتي يک تار موي مرا با تمام دنيا عوض نمي‌کني، پس چه شد که بدون من، به دنبال دنيا رفتي؟
کاش خانه من و تو هيچ چيز نداشت جز يک چراغ.... نه، حتي چراغ هم نمي‌خواستم. کاش خانه من و تو ويران‌ترين خانه بود، ولي.... ولي تو دوستم داشتي... و با من مثل يک عروسک کوکي رفتار نمي‌کردي. کاش به من دروغ نمي‌گفتي و دل شيشه‌اي مرا که در کف دست گرفته بودم، باور مي‌کردي.
هر چند که ديگر به تنهايي روزها و تاريکي شبها عادت کرده‌ام، اما اي کاش خودخواهيت را برايم به ارث نمي‌گذاشتي و خواسته خودم را برايم مي‌خواستي. 

نازنينم با تو سخن مي‌گويم؛ تويي که در يک شب باراني، دستهاي آفت زده ام را 

بوسيدي و بر روي قلبت گذاشتي؛ خوب به ياد دارم که وجود يخ زده‌ام از آتش درونت گرم شد.

مهربانم! نگذار دلم برايت تنگ شود. حالا که مرا از هواي ابري تنهايي گرفتي و به خورشيد

سپردي نگذار که دوباره دستهايم تنها شود.

وقتي به روزهاي گذشته‌ام برمي‌گردم و به ياد روزي مي‌افتم که با تو فقط يک ديوار

فاصله داشتم، حسرت مي‌خورم.

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم

«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود

کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود

شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه

شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه

***
سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه

هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره

ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره

هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه

يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه

***
دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون

اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون

بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه

ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه

***
بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست

بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست

اين روزها که نيستي چرا پنهان کنم دلم براي کسي تنگ شده است. عقربه ساعت، فاصله، اشک و انتظار واژه‌هايي هستند که روزي هزار بار در ذهنم تکرار مي شوند.
هر چند که اشک چيزي است که بيش از همه با آن سرو کار دارم اما دوري تو مصيبت کمي نيست که بتوان حق آن را با اين سوگواريهاي اندک ادا کرد. ديگر نه جلوي چشمانم تصوير روشني از تو دارم، نه صدايي از تو در سيم تلفن هست. کاش خبري يا نامه‌اي از تو داشتم که اينطور خود گم کرده به دنبال دست آويزي براي آرامش نباشم.
اين روزها که نيستي خانه بوي نم غربت مي‌دهد. حتي نسيم با پنجره قهر است که بخواهد خبري از تو بياورد. اما برايت بگويم چقدر دلشوره‌هاي عاشقي قشنگ است. ترس از اينکه براي کسي تمام شوي، ترس از اينکه کسي فراموشت کند. دوراهي دلهره‌اي که براي کسي باشي يا نباشي.
اشکهايم را يکي يکي از چشمانم در خلوت برمي‌دارم و زيرفرش يا لاي کتاب مي‌گذارم که کسي از وجود آنها باخبر نشود. نمي‌خواهم دلتنگيهايم براي کسي فاش شود.
اين روزها که نيستي دلم عجيب براي کسي تنگ شده است....

آه... باران، شعر قشنگ زيستن کجاست؟

هيچکس براي سرخ شدن گونه‌هاي دل يک عاشق تره هم خرد نمي‌کند.

آه! انسان... اشرف مخلوقات، کجاست؟

مايه فخر خداوند به خود.... آن زمان که بعد از آفرينش آدم گفت: «فتبارک الله احسن

الخالقين...»

حوا مگر همدم آدم نبود... مگر خداوند نگفت من زن و مرد را براي هم و مايه آرامش هم

آفريدم؟...

چه شد که اين روزها قلب آدم مثل روزهاي نخستين خلقت براي حوا نمي‌‌تپد...!

ديگر نه آدم، آدم است

نه انسان، اشرف مخلوقات...!

شايد به همين جرم آدم را از بهشت بيرون کردند.

به جرم پيمان شکني...

دلم براي حوا سوخت...

همين ديروز...

وقتي شنيدم بي آدم شد...!

سلام دوستان عزیز. من شادی هستم خواهر شقایق شقایق یه مدت

خسته بود نمیتونست بیاد فعلآ من به جای شقایق اومدم. ولی شاید یه

 مدت دیگه بیاد و وبلاگشو بگیره یا دو نفری بیایم.

الان به یه کم استراحت نیاز داره ؛ گفت سلامش رو یه همه دوستی

مهربونش برسونم که همیشه به فکرش بودن. گفت کسی نگرانش

نباشه. الان حالش بهتره.

امیدوارم بتونم جای خالی شقایق رو یه کم پر کنم 

 زن مانده بود که عشق را با تمام سختيهايش نگه دارد.
مرد رفت و او ماند... ماند که تنهايي را تجربه کند و به جاي عشق، اندوه سالها انتظار بر تن خسته‌اش به جا ماند.
اعتمادش را براي هميشه در يک صندوقچه بدون کليد مدفون کرد. ماند که در غوغاي چشمانش، مرگ عشق را باور کند.
مرد رفت که ثابت کند هيچ چيز در اين روزگار دوام ندارد حتي عشق.
رفت که بگويد مرد است و هيچ چيز برايش اهميت ندارد و از ياد برد که زن، نمي‌تواند مثل مرد باشد.
زني که تمام خواسته‌اش از زندگي فقط صداقت بود، تمام زندگيش را بخاطر صداقت و يکدلي از دست داد.
زني که ديگر زن نبود... يک شاخه گل شکسته بود که ديگر در بهترين گلدان‌ها هم راست نمي‌شد.
و مرد رفت که يک گل ديگر را بشکند...

                                             مرگ من        

این شعر رو خیلي دوست دارم

وقتي كه ديگر نبود!
من به بودنش نيازمند شدم.

وقتي كه ديگر رفت
من به انتظار نشستم.

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم.

وقتي كه او تمام كرد
من شروع كردم
وفتي او تمام شد........من اغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن..
مثل تنها زندگي كردن
مثل تنها مردن!

سلام. من شقایق هستم و کارم رو تازه شروع کردم تو رو خدا بهم کمک کنین من هیچی نمیدونم 

اسم من : شقایق

تولدم : ۱۳۶۷

شهرم : شمال

روحیم : غمگینم کردن

حساسیت : از دروغ بدم میاد

علاقه : دوست دارم عشق معني واقعي و احساسي رو پیدا کنه

پسرا : بیشتر بعضي چیزا رو فراموش میکنن

من در کل دختري رمانتیک هستم و همه چیز رو احساسي میبینم